Mütevazi olmakla birlikte beğenildiğimi düşünüyorum bu yüzden yakında müzik olayının Mambocino’da daha da genişleyeceğini tahmin ediyorum.

Neyse, bu kadar müzik muhabbeti yeter günlükcan. Hadi fotoğraf ile başbaşa bırakıyorum seni..

Hazirandan başlayalım.. Malum ben bir “hazırlık” öğrencisiydim, geldiğim üniversitede okuduğum bölüm hakkında henüz bir sıfatım bile yokken “ne okuyorsun” sorularına ‘hazırlığım ben’ diyen bir 20′liktim. Peki hazırlığı geçmek için 1 sene boyunca ne yaptım. HİÇ. Dolayısıyla haziranda yapılan ingilizce B2 sınavından kalarak büyük bir hezimete uğradım. Tabi 3 ay boyunca dersten kafamı kaldırmadan çalıştım ve Eylül’deki çok daha zor olan muafiyet sınavını verip bölüme geçtim.

Bu kısma sonra döneceğim ama şimdi yaz tatilini anlatayım.

Okul bittiğinde asıl amacım burda yani Muğla’da kalıp yaz boyunca müzik yapmaktı ama yabancı repertuarım olmadığından dolayı olmadı ve Antep’e döndüm. Ailem bi’ istanbul gezisi planladıkları için Antep’ten Afşin üzeri başlayan bir Marmara turuna çıktık. 1 gece Afşinde konaklayarak çıktığımız yolda 1 gün sonrasında İstanbul/Sultanbeyli’deki dayımlara ulaştık. İlk geceyi orda geçirdiken sonra İstanbulun diğer ucu olan Büyükçekmecedeki teyzemlere geçip yerleştik.1 haftalık istanbul-Akraba gezmesi ardından Çanakkale’deki teyzemlere geçme kararı aldık ve Trakya kıyısı boyunca yol alarak boğaza ulaştık. 3-4 gün de orda deniz güneş kum ardından antep’e dönüş yolculuğu başladı ve tatilin eğlence(!) kısmı bitmiş oldu

(Bu kısım biraz sıkıcı oldu ama anlatmam lazımdı O_0)

Şimdi herşey iyi gidiyor çok şükür. Bölümümdeyim,derslerim iyi, bir iş buldum Mambocino Caffe adı altında müziğimi icra ediyorum(böle bi deyim kullanmak hep istemişimdir :d), paramı kazanıyorum.

Kış soğuk yüzünü göstermeye başlarken bi’de grip oldum üzerine iyilik sağlık. Ama geçti sayılır, kendime dikkat etmem gerekiyor.Ne de olsa sesimle para kazanan bir insanım :p

Şimdi yazıma son veriyorum. Sonra yine yazarım günlükcan..

Bugün 8 lira vererek aldığım kalemimi yolda kitabımın arasından düşürdüm ve başka kalemim olmadığından netten çalışmaya karar verdim ama o da çok sıkıcı. Bir masa etrafında toplanmış kız arkadaşım ve onun başka bir arkadaşı’nın Hulefa-i Raşidin adı altında bir ders hakkındaki laf kalabalıklarını dinlemekten kendi dersimi çalışamıyorum. Onlar dedikodu tekniklerini geliştiredursun ben de son zamanlarda müzik hakkında yaptıklarımı anlatayım sana.(çok gereksiz)

Bildiğin üzere Alin’s Grill isimli bir mekanda yaklaşık 5 aydır müzik yaparken sezon sonu geldiğinden dolayı müziği bitirmiş ve şu günlerde yaz sezonuna bi yere gitmenin fırsatını kollamaktayım. Bunlar arasında Gökova ve Fethiye gibi turizm merkezleri de mevcut. Eğer bunlar arasında bi iş bulabilirsem yaz boyu Muğla’da kalacam ama aksi taktirde memleketim olan biricik Antep’ime döneceğim. Orda da çalışarak para kazanmam bir aşikar ama ben yine de burda kalmak istiyorum derken babamın, “oğlum bir an önce gel de bir aile gezisine çıkacağız” çağrılarına da kulak vermekten kendimi alı koyamıyorum. Aslında Antep’e gitmeye çekiniyorum ama çok büyük bir sorunum var ki o da 20 lik dişlerim. Alttaki 2 yirmilik dişimde problem var.

Çene darlığından dolayı ikisi de çekilmesi gerekiyormuş fakat 1 tanesi var ki o tam problemli. Diş eğik çıkıyor ve çene kemiğim dişin üzerine gelmek suretiyle kaynamış. Diş etinin ameliyat edilmesini geçtim bir de çene kemiğimin traşlanması lazımmış. Çevremdekilerin tesellilerine rağmen kendimi tuhaf hissediyorum. Daha önceden dolgu yaptırmış olup diş iğnesinden korkmadığımı belirtmeliyim. Ama 20′likler bu şekilde çekilirse hem şişlik oluyormuş hemde 1 hafta ağzını adam akıllı açamıyormuşsun. Sonuçta ağız içerisine dikiş atılacak. Offff diyerek bu konuyu kapatıyorum yoksa içimde daha da kötü olacağım.

Bu işler böyleyken şuan sana da yazmaktan sıkıldığımı farkettim ve artık bilgisayarı kapatıyorum. Yoksa daha fazla saçmalayacağım gece gece.

1 yemek kaşığı sade kahve konmuş yarım fincan kahvemi yudumlarken, acaba üniversiteye gidince  ben de final zamanı sabahlara kadar çalışırmıydım sorusunu idrak ediyor ve öpüyorum. Baş baş!

7 yaşından beri iyi bir üniversite ve iyi bir bölüm okumak adına çabalayan şahsiyetim, üniversite sıralarında ilk yılını geçirdi. Aslında pek üniversite sayılmaz Hazırlık Binası. Lise ile dersane arasında bir çizgi üzerine koyabileceğiniz sistem içerisinde İngilizce öğreniyorsunuz. Geçen geçti geçemeyen bir sene daha okuyor ki bu, okulu üniversiteden ayıran en büyük şey. Okul uzamıyor ya da yaz okulu yok. Herneyse bu kısımda çok kalabalık yaptım.

Okul, tam 1 hafta sonra reklamda da denildiği gibi “call center” tarzı bir sınavla birlikte sona erecek. Halk arasında muafiyet deniyor ama biz “kol sentır” * diyoruz. Geçme notu 70 ama 65′e kadar not alan öğrenciler geçebiliyor bölümlere. Hayırlısı diyerek bu geceden itibaren başlayacak olan kütüphanedeki sabahlamalara start veriyor ve başka bir konuya geçiyorum.

10 aydır kaldığım apart ile sözleşmem Haziran sonu itibariyle bitiyor. Ve ben hala ev bulabilmiş değilim. Bi’kaç apart ile görüştüm fakat karar veremedim. Tek başıma biyerlere çıkmak istiyorum ama yemiyor işte çok para istiyorlar. Kızlar için özel tek kişilik apart onlarca var ama erkekler için bir tane bile yok! Neymiş efendim erkeğin içkisi kızı kumarı çok olurmuş uğraşamazlarmış. Ulan ticaret yapıyorsun kızları neden kayırıyorsun. Muğlada okuyan bir erkek öğrenciysen eğer ya en az 400-450 lira arası eşyasız bi’ 1+1 ev tutacaksın ya da 550 verip 2+1 eşyalı apart tutup kalacaksın ki bu saçma. Erkekleri düşünen yok ki! Evsiz kaldım.

Çok sinirlendim.

Neyse. Ben ders çalışmaya gidiyorum. Sonra yazarım. Herkese kol sentır’lı günler.
* (Bkz.: Emre Belözoğlu)

Yarın 14:30 sularında buradan İstanbul uçağı ile Sabiha Gökçen’e geçicem ve bi rötar olmazsa eğer 3,5 saat sonra yani 19:30‘da İstanbul-Bodrum uçağı ile havalanacağım. Akşam da artık Havaş ya da başka bir otobüs ile Muğla‘ya geçerim. 18 saat seyahat sonucu kıçımın yarısını otobüs koltuğunda bırakmaktansa aktarmalı bir şekilde uçakla giderim daha iyi.

2 ay sonra Nisan ayında bizim üniv.’in verdiği 9 günlük bir tatil var. O tatili İstanbul’da geçirmeyi planlıyorum bakalım nasıl bir plan yapacağım o günler için. Belki de Antep’e gelirim..

Neyse günlükcan. Hazırlık yapmam gerek malum bi’çok eşyam var gitarım laptop’ım falan hepsi yanımda : )

Şimdilik Antep’ten sevgilerle..

Geçen bayram tatili 8 gün civarıydı ve az geldi. Bu kez 20 gün tatilim var ama henüz 12. gündeyken su koyverdim :/ Son 3 gündür evden hiç çıkmadım belki de ondandır. Evde kalmış kızlar gibi evde oturup abur cubur tüketirken pc başından kalkmaksızın tv kumandasını işgal etmiş durumdayım. Sabahlara kadar oturup öğlene kadar yatıyorum. Ama dikkatimi çeken bi’şey var: Bu zaten benim eski hayatımdı. Üniv. öncesi böyle yaşıyodum ben ve şimdi ne kadar malmışım diyebilirim kendime. Ulan böyle ot gibi yaşanır mı : o

Şikayet ediyorum hergün sabah 7:30′da kalkıp okula gittiğim için. Aslında çok güzel ve huzurlu bi’şey erken kalkmak. Burdan beni okuyanlara tavsiyem olsun : ) Neyse..

Aslında beni şaşırtan şey.. Burdaki düzene yeniden alışamamış olmam. Yani burda bi düzen var ve ben Muğladaki düzensiz olan hayatımı istiyorum. Sabah aynı saatte kalkılır aynı saatte kahvaltı yapılır aynı saatte dışarı çıkılıp eve gelinir ve aynı saatte yatılır. Huzurumu kaçıran aslında bu düzen. Ha Muğladaki hayatım kendi içinde tabiki de düzenli ama ne bileyim. Tuhafıma gidiyor, garipsiyorum.. Şimdi diceksin orda her haltı ye sonra gel evdeki düzene laf at. Aslında evet bu doğru olabilir :d

Rahat batıyor sana Süleyman..

Ertesi gün Erdal, sevgilisi Hatice ve ben Jimmy Joker’a gittik. Eski solistim İbrahim‘in sahne aldığı benim eski mekan : ) Gittik sonra sahneye falan çıktım bikaç şarkı söyledik birlikte eski günleri yâd ettik sonra ordan çıkıp Bolero’ya geçtik. Bizim eski org’çu ibrahim falan da ordaydı. Çıktık yine birlikte müzik yaptık eğlendik eskiler geldi gözümüze falan. O gün öyle geçti ertesi gün Erem’le buluştuk. Real’de takıldık sinema yaptık yemek yedik gezdik tozduk falan o gün de öyle geçti. Dün akşam yine Erdalla buluştum tek olarak : ) Konuşacak çok şeyimiz vardı. Akşam 9 da buluşmamıza rağmen yanından ayrıldığımda saat 4 buçuğu geçiyodu. Uyku bile zor galip geldi konuşulacak konular önünde. O kadar dolmuşuz, birbirimizden ayrı o kadar çok şey yaşamışız ki.. Güzeldi. Rahatladım biraz, rahatladı o da.. Kardeşim benim..

Daha konuşacak yapacak çok şeyimiz var. Meşhur Antep hamamlarından birine gidip biraz temizlenmekte işten bile değil he : ) Buluşmalar olacak.. 1-2 gün evimde oturayımda annemle ailemle vakit geçireyim sonrasında programım hiç boş olmayacak. Arada yazarım yine günlükcan. Görüşürüz hadi sana iyi akşamlar..

Bu şarkıyı bi an için özel yapan aslında sözleri.. Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına ey ufuklar diyorum yolculuk var yarına.. Memleket kokuyor bu cümleler. 5 gün sonra inş. evimde olacağım zaten ama son gün gireceğim ve “gel bana gel bana” edalarıyla beni bekleyen KOL gibi sınava mı kafa yorayım yoksa tatilin rehavetine mi kaptırayım kendimi diye de çelişkiler içindeyim. Ama dışses diyor ki: Koy ver gitsin. Öyle yapacağım sanırım : ) Neyse dinle bakim şarkıyı.. Şevval ablam ne de güzel söylemiş. İçmeden kafa olmanın fotoğrafı bu.. Sanırım..

2 gün sonra Muğla’da geçirdiğim 4. ay bitecek. Dört ay günlükcan dilekolay. İlk 2 ay zor gelmişti ama son 2 ay’ın o kadar zor gelmeyişi endişelendiriyor beni. Günde 4 kez konuştuğum ailemle şimdilerde bazen 2 günde 1 konuşuyorum. Ha bu sevgisizlikten veya herhangi bir problemden değil. Sanırım alıştım onların yokluğuna. Ve onların da alıştığını düşünmek, bilmek.. Bununla yüzleşmek gerçekten zor bir olay sanırım uzun bi zaman da kaçacağım bundan.

10 gün sonra sömestr tatili nedeniyle geri dönecem Antepe. Hepsi burnumda tütüyor.. Hele o her hafta kebap yemeye gittiğim, sokağından kömür dumanı yüzünden geçilmeyen kebapçı bile ayrı bi hasretle bekliyor sanki beni. Bu gurbet beni duygusal yaptı günlükcan ama çaktırmıyorum bakma sen : )

Giderim ailemle vakit geçiririm kardeşim Erdal‘la gezer tozarım bikaç akraba görür antepi biraz turlar geri gelirim. Peki ya sonrası? Sonrası büyümek ise eğer ben küçük kalmak istiyorum gibi saçma bi trip’e girmeyeceğim ama karanlık bir tünelin ilk adımlarını atlatmış, yolun kalanında tüm gerçekliğiyle yalnızlığın beklediğini bilen birisi olarak korkumu itiraf ediyorum.

Geleceğe ve onun belirsizliğine..

Son 2,5 ayı hemen özetleyeyim.. Canlı müziğe başladım Mabolla Performance Club isimli bir mekanda haftanın 4 günü sahne almaktayım tabii bu arada İngilizce okumaya devam ve Elementary seviyesinden Intermediate seviyesine yükseldim (öhö öhö :d).Her ne kadar derslere pek çalışmaya vakit bulamasam da konuşabildikçe ingilizceyi daha çok sevdiğimi söyleyebilirim. Ev arkadaşım İbrahim ile okulu bırakıp Antep’e döndüğü için yolları ayırdık ve artık Kaan var :d O da aşçılık okuduğu için evde pek aç kaldığım söylenemez :d

…    Neyse konumuza dönelim;

Dün gece malumun yılbaşıydı ve 2011‘e girmiş bulunuyoruz. Uzuuun kıyılara sahip güzel Muğla‘nın güzel Gökova körfezinden küçük bi kesit’e sahip olan Akyaka sahilinde çaldım dün gece. Yeni yıla gülerek eğlenerek eğlendirerek girdim. Umarım tüm sene boyunca böyle olur çünkü hayat denen “nankör şey” çok kısa ve insan elinde olan üç beş şeyin de kıymetini bilmezsen eğer sonuçları acı olabiliyor. Çok değil daha 1 ay önce eniştemi kaybettim ve buraya benim yanıma gelmek için otobüse binmeye giderken kalp krizi ile hayata gözlerini yumdu. Hala etkisinden çıkabilmiş değilim ama tüm bunlar okul iş para hayat mücadelesi..  düşününce insanın sevdiklerinden başka kimsesinin olmadığını görmek ….. aslında bu hayatın yüzleşmekten kaçtığımız en gerçek yanı..    sanırım..

Neyse, bu kısım fazla kasvetli oldu gibi :d Hemen dönelim normale..

Şu günlerde sadece 21 Ocak‘ta yani okulun tatil olduğu gün yani memleketim Gaziantep‘e döneceğim günü düşünüyorum. Çünkü ailemi, arkadaşlarımı ve o güzel şehri o kadar çok özledim ki..(şimdi deşmeyeyim gurbet olayını çıkamayız valla :d)  İzmir üzerinden uçakla gidecem.. ve 25 günlük tatilin yaklaşık 20 gününü doya doya dolu dolu geçirecem.. Antep Antep..

Çok yazdım yine.. Bi kapanış cümlesi ile veda edeyim sana..

Dün çaldığım mekan ile anlaşmamda çok büyük paya sahip olan, ailesi ve arkadaşlarıyla beni yalnız bırakmayan, kendime çok yakın bulduğum değer verdiğim ve çok saygı duyduğum hocam Yavuz Gezicioğlu‘na teşekkür edip beni kısa zamanda Amerika‘ya kaçırmasını umuyor (:D), çevremde beni seven herkese şu yılın (çok klişe olacak) sağlık ve gerçekten mutluluk getirmesini dileyerek (cümle çok uzun oldu çokk) şu kısacık hayatı dolu ve içine sinerek geçiren kişilerden olma ümidiyle veda ediyorum.