Süleyman Erdem

eveeet günlükcan.. tercih sonuçları geldi.. ve müjde!

çok istediğim muğla üniversitesi geldi.. 6. tercihimden metalurji ve malzeme mühendisliğine yerleşmiş bulunuyorum :d

ne derler.. kabıma sığmıyorum şuan :d

çok bilindik bir bölüm değil tabii.. ama bana bu bölümü önerenler çok sağlam kişiler olduklarından gözüm kapalı yazdım.. muğlada bu bölüm bu sene ilk açıldı.. ve %100 ingilizce. ilk önce hazırlık okuyacağım sonra bölüme başlicam. (devamı…)

    Eveeeettt… Bir yeni yılın daha son saatlerini “yoksa yaşlanıyor muyuz ulan” nidalarını kulaklarımızda işiterek uğurluyoruz. Hani hep dillerde bir klişe vardır: Acısıyla, tatlısıyla, sağlıkta ve hastalıkta(konu kayıyor gibi : p) diye başlar gider. Aslında aynen öyle yani koskoca 1 yıl içerisinde başımızdan geçen milyonlarca hadiseyi bi’ şekilde geride bıraktık ama bunlardan ders çıkarabildik mi diye düşünülebilir : D Ama ben düşünmüyorum! Çünkü yaşlandık mı güzelleştik mi gençleştik mi hiç umrumda değil. Ben daha çok hayatı ne kadar doldurabildiğimiz kısmındayım. Çünkü kendi tecrübelerim ve çevremden edindiğim izlenimler gösteriyor ki insanın içine sinmeyen tek bir an bile büyük bir kayıp. O yüzden her anın tadını çıkarmak gerekiyor. Kendimden örnek vermek istiyorum.. Ben bu yaz eğlendiğim kadar hiç bir yaz eğlendimi söyleyemem. Çünkü en yakın dostumla birlikte yalnız başımıza 2 haftalık bir Marmaris tatili yaptık ve her günün her anını öylesine dolu yaşadım ki hala unutamıyorum. Videolarımı izleyebilirsiniz : ) Herneyse konumuza dönelim..
    Yani bi’ 30 yıl sonranızı( Allah uzun ömürler versin ama :p) gözünüzün önüne getirmeye çalışın. Herkese aksi davranan,huysuz ve yapmadıkları için pişmanlık duyan bir ihtiyar mı yoksa her saniyesini büyük bir haz ile geçirmiş ölümün bile mutluluğunu bozmayacağı bir yaşlı amca-teyze mi canlanıyor gözünüzde. Kader karmaşık bir yol.
O yolu şekillendirmek ise sizin seçiminiz.. Mutlu yıllar..

Bu yaz marmariste tatil yaptığımı çevremdekiler az çok bilir.. Ama tatilimin ilk haftasını tek başıma geçirdiğimi çoğu kişi bilmez.. 1 hafta yalnız başıma kaldım ikinci hafta erdal gelmişti yanıma.. Bu, tek başıma olduğum günlerden kalan bir video.. O gün tekne turuna katılmıştım.. Sabah 9dan akşam üzeri 4e kadar süren ve tüm muğla koyunu gezdirdikleri bir yolculuk bu.. Kaptanımız tekne turunda yüzme molası vermişti.. Bi’kaç gösteriş meraklısı fransız turist teknenin ikinci katına çıkıp atlıyorlardı kızlara hava olsun diye Dedim benim neyim eksik onlardan, bende çıkar atlarım Bir hışımla çıktım ama kenara geldiğimde bir korku bir heyecan sardı beni Atlamaktan vazgeçeyim diye düşünürken arkamda sıra bekleyen fransız çocuklar ve izleyen ingiliz kızları kendi aralarından bi’şeyler söyleyip gülüştüler.. Bende dalga geçtiklerini sanıp “ulan elin yabancısına rezil olursak iş kötü” dedim ve atladım Havada asılı kaldığınız an insana çok tuhaf geliyor.. Yer çekimini tam anlamıyla hissetmek ve vücudunuzdaki kanın hızla beyne doğru harekete geçmesi insanda bağımlılık yapıyor, sanırım bunu 5. ya da 6. atlayışımda anlayabilmiştim Tabi birde bunun tuz oranı yeterince yüksek suya temas ettiğiniz andan sonraki kısmı var ki aman aman bir durum yani.. Burnunu iyi kapatamayanların o yoğun tuzu nasıl hissettiklerini bende tecrübe etmedim değil Ama en güzeli ilk atlayıştan sonra yaşlı turistlerin(gençler değil :p) beni alkışlamasıydı (sanırım bu videodaki 4. atlayışım o yüzden alkış falan yok).. Ve teknede kaptan ve mürettebat dışında Türk olmadığı için bu videoyu da ingiliz bir kıza rica edip çektirmiştim.. Aslında güzel kızdı ama Allah sahibine bağışlasın