Anladım
ANLADIM
Bunca zamandır bana yaptıklarını, kendimi bulduğumda anladım…
Üşümek soğuktan değil yalnızlıktanmış, donarcasına üşüdüğümde anladım…
Bir yudum su içmek, sadece dudakları ıslatmak değil, hayat veren o damlayı yüreğinde hissetmekmiş, susuz kaldığımda anladım…
Gitmek annesini kaybeden küçük bir çocuk gibi hissetmekmiş.. Gittiğinde anladım…
Umut, “Ne olursun geri dön” diye son kez haykırabilmekmiş… Umudumu yitirdiğimde anladım…
Kalp “O”nun ellerine dokunup sımsıkı sarıldığında atarmış kanadı kırık bir kuş gibi… Ellerimi bıraktığında anladım…
Aşk sadece sevmek değil hep yanında olmakmış… Bırakıp gittiğinde anladım…
Yürümek ıssız kaldırımlarda bile güzelmiş seninleyken… Takılıp düştüğümde anladım…
Hayat sen varken güzelmiş, seninle anlamlıymış… Avuçlarımdan kayıp gittiğinde anladım…
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden… Neden hiç ağlamadığımı anladım…*
Sen bir kelebekmişsin meğer omzuma dokunan…
Uçup gittiğinde anladım…
Süleyman Erdem
22.04.2009
*Not: Yazının yalnızca bir cümlesi Can Yücel’den alıntıdır.
3 Yorum »
RSS feed for comments on this post. TrackBack URL
Loading ...
[...] önce kendi yazdığım Anladım Şiiri‘ni okuyordum da.. Yalnızca bi’kaç saniye eskilerde buldum kendimi.. Öyle şeyler [...]
uyuzsun muyuzsun ama harbi güzelyazıyosun
gözlerim doldu okurken ellerine yüreğine sağlık…